4 กันยายน 2550
นับถอยหลังสู่ฟุกุโอกะ
ในที่สุด การฝึกงานในมหาวิทยาลัยคิวชู มันก็ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆแล้วค่ะ
ไม่อยากจะบอกเหตุผลเลย
ตอนแรกว่าจะไปฝึกงานที่สถาบันวิจัยจุฬาภรณ์
เค้าส่งชื่อเตยไปแล้วด้วยค่ะ
แต่ทางสถาบันตอบกลับมาว่ารับเด็กที่มี GPA 3.50 ขึ้นไป
แว้กกก!!!!!!
แค่ฝึกงาน ไม่ได้ไปทำโปรเจคระดับชาติ มันจะเอาเกรดสูงอะไรขนาดนั้น
งานนี้ก็เลยไม่รู้จะไปฝึกงานที่ไหน
โรงงานยาก็ไม่อยากไป เพราะไม่ได้เรียนมาทางนั้น
โรงพยาบาลก็ไม่ชอบ
ร่ำๆว่าจะทำเรื่องขอฝึกงานที่ห้องแล็บของคณะภายใต้การดูแลของที่รัก(ฮิๆ มีแผน)
แต่เรื่องฝึกงานต่างประเทศก็เข้ามาแบบกระทันหันพอดี
หลังจากวุ่นวายทำเรื่องหาข้อสรุปกันอยู่ซักพัก
ตอนนี้ก็ 90% ว่าคงจะได้ไปจริงๆแล้วค่ะ
ช่วงนี้ก็วุ่นๆ ทั้งทำเรื่องฝึกงาน ขอทุนทำ VISA จองตั๋วเครื่องบิน ทำโปรเจคส์ เตรียมพรีเซนต์โปรเจคส์ เตรียมสอบไฟนอล เตรียมสอบรวบยอด สารพัดเรื่องเลย
จะไปคืนวันที่ 17 ตุลานี้แล้ว ยังไม่เรียบร้อยเลยค่ะ
ไปฝึกงานคราวนี้ ต้องไปอยู่คนเดียวในหอพักเอกชนที่ไกลจากมหาวิทยาลัย
ต้องนั่งรถไฟไปทำแล็บเกือบทุกวันในอากาศหนาวๆของปลายปี
ต้องอยู่แบบไม่มีเกมเมเปิ้ลสตอรี่ให้เล่น เพราะมันบล๊อกไอพี (อันนี้แย่สุดเลย)
ต้องนอนคิดถึงที่รักไม่มีโทรศัพท์ให้คุย
ไปตั้งสองเดือนกว่าๆ .. ชักจะกลัวขึ้นมาแล้วสิ
กลับมาคงโตขึ้นอีกเยอะแน่เลย
แต่ไม่เป็นไรค่ะ ก็เค้าบอกว่า ฟุกุโอกะเป็นเมืองที่น่าอยู่ที่สุดนี่นะ
สู้ตายยยยยยยย
= = = = = =
ลงกรุงเทพไปงานรับปริญญาเพื่อนที่มธ.มา
ไปเจอเซนทรัลมิดไนท์เซลล์
เงินเก็บที่ว่าจะซื้อ Nikon D80 ให้ได้ก่อนไปญี่ปุ่นเลยแทบจะละลายหายไปหมด
สุดท้ายก็กลั้นใจซื้อแค่นาฬิกาให้ที่รัก 1 เรือน
เป็นของมีราคาที่สุดที่เคยซื้อให้คนอื่นเลยนะเนี่ย
(เอาน่า... ชดเชยที่เบี้ยวของขวัญที่รักมาหลายปี แหะๆ)
จะได้มั้ยน้า... D80
~ L o V E ~
เย้ๆ สู้ๆงับ
